Po ostatnim Chery TIGGO 8 w benzynie miałem jedno życzenie: niech ktoś wreszcie przestanie wkładać do dużych chińskich SUV-ów małe silniki, które później muszą walczyć z samochodem ważącym tyle co mały księżyc. GAC chyba mnie usłyszał, bo EMKOO ma pod maską dwulitrową benzynę pracującą w układzie pełnej hybrydy i już za sam ten fakt dostaje ode mnie punkt na wejściu.
Całość ma 232 KM, nie wymaga podłączania kabla i podczas miejskiej jazdy potrafi zużywać naprawdę śmieszne ilości paliwa. Do tego dostajemy duże, wygodne i całkiem efektowne auto, którego linia w kilku miejscach przypomina mi Nissana Qashqaia, choć być może moje oczy po prostu próbują znaleźć europejskie wzorce w każdym kolejnym SUV-ie z Chin. Problem polega na tym, że GAC EMKOO jest jednym z tych samochodów, które imponują w katalogu i podczas pierwszej godziny jazdy, a później zaczynają zadawać kierowcy serię drobnych ciosów. Żaden z nich nie nokautuje, ale po kilku dniach naprawdę zaczynasz mieć dość.
GAC EMKOO wygląda dobrze. Qashqai, czy tylko mi się wydaje?
Muszę przyznać, że stylistycznie GAC EMKOO przypadł mi do gustu. Jest nowocześnie, trochę futurystycznie, ale bez przesady charakterystycznej dla części chińskich projektów, które wyglądają tak, jakby zespół projektowy dostał premię za każdą dodatkową linię narysowaną na zderzaku. Tutaj wszystko jest całkiem spójne. Przód ma własny charakter, sylwetka jest dynamiczna, a tylna część również nie wygląda jak złożona z elementów pięciu innych samochodów. Mimo wszystko, patrząc szczególnie na proporcje i niektóre linie nadwozia, gdzieś z tyłu głowy pojawiał mi się Nissan Qashqai. Nie twierdzę, że ktoś tu cokolwiek kopiował, bo podobieństwa w świecie crossoverów można dziś znaleźć właściwie wszędzie, ale takie było moje pierwsze skojarzenie i zostało ze mną do końca testu.
GAC EMKOO ma 4680 mm długości, ponad 1,9 metra szerokości i 2750 mm rozstawu osi, więc nie jest to mały miejski crossover. Na ulicy wygląda konkretnie, a jednocześnie nie sprawia wrażenia wielkiego kloca. To również przekłada się na kabinę, bo miejsca jest naprawdę dużo. Z przodu siedzi się swobodnie, z tyłu dorosły pasażer nie musi negocjować z kierowcą przesunięcia fotela o trzy centymetry, a całość spokojnie może pełnić rolę rodzinnego SUV-a.
To jeden z tych chińskich samochodów, przy których coraz trudniej używać argumentu, że „wygląda tanio”. Nie wygląda. Gdybym zobaczył EMKOO na parkingu bez znaczka i ktoś powiedział mi, że to nowy model japońskiej albo koreańskiej marki, nie uznałbym tego za szczególnie dziwną historię.
Wreszcie dwa litry. Dziękuję
Najbardziej ucieszył mnie jednak napęd. Silnik benzynowy ma dwa litry pojemności i pracuje w cyklu Atkinsona, a wspólnie z elektrykiem układ generuje 232 KM. Nie ma kabla, nie ma szukania ładowarek i nie ma zastanawiania się wieczorem, czy pamiętałem podłączyć samochód. Tankujemy benzynę i korzystamy z pełnej hybrydy, która sama decyduje, kiedy bardziej opłaca się używać silnika elektrycznego, kiedy benzynowego, a kiedy obu.
Po wielu kolejnych 1.5 T-GDI, 1.5 PHEV czy innych downsizingowych wynalazkach dwa litry w chińskim SUV-ie brzmią wręcz luksusowo. Oczywiście sama pojemność nie gwarantuje dobrego napędu i Renault Rafale świetnie nauczyło mnie, jak bardzo silnik musi pasować charakterem do samochodu, ale tutaj zestaw działa naprawdę dobrze. GAC EMKOO nie próbuje być sportowy, jednak 232 KM spokojnie wystarczają do codziennej jazdy, a oficjalne osiem sekund do setki jest wartością całkowicie przyzwoitą.
Przede wszystkim nie miałem poczucia, że silnik walczy z masą samochodu. Przyspieszanie jest płynne, wsparcie jednostki elektrycznej dobrze maskuje momenty, w których benzyna musiałaby sama brać całe auto na plecy, a podczas miejskiej jazdy cały układ jest przyjemnie spokojny. Właśnie tak powinien działać napęd w rodzinnym SUV-ie. Nie potrzebuję startu jak w Panamerze i nie oczekuję dźwięku V8. Chcę nacisnąć gaz podczas włączania się do ruchu i nie zastanawiać się, czy zdążymy przed ciężarówką.
Po benzynowym Chery TIGGO 8 różnica jest wręcz komiczna. Tam 147 KM próbowało rozpędzać duże auto, a komputer potrafił jednocześnie pokazywać okolice 12 l/100 km. GAC pokazuje, że można mieć większy silnik, więcej mocy i równocześnie zużywać znacznie mniej paliwa.
3,9 litra. I nie, nie jechałem za ciężarówką
Największym argumentem za GAC EMKOO jest spalanie w mieście. Normalnie widziałem wyniki w okolicach 5 l/100 km, ale podczas spokojnej jazdy udało mi się zejść do 3,9 litra. W dużym SUV-ie z dwulitrową benzyną. I właśnie za takie rzeczy lubię klasyczne pełne hybrydy.
Nie muszę mieć paneli fotowoltaicznych, wallboxa ani własnego garażu. Nie obchodzą mnie publiczne ładowarki i aplikacje pięciu operatorów. Nie stoję trzydzieści minut przy słupku, który właśnie postanowił komunikować się z samochodem za pomocą telepatii. Po prostu jeżdżę, hamowanie odzyskuje energię, elektryk pomaga tam, gdzie ma to największy sens, a na końcu dnia komputer pokazuje spalanie typowe kiedyś dla małego diesla.
W trasie magia trochę znika. Przy 120 km/h uzyskiwałem około 8 l/100 km, czyli wyraźnie więcej niż w mieście. Nie jest to tragedia przy samochodzie tej wielkości, ale pokazuje jego naturalne środowisko. GAC EMKOO najbardziej lubi miasto, drogi podmiejskie i spokojną jazdę, podczas której układ hybrydowy może regularnie korzystać z rekuperacji i silnika elektrycznego. Przy stałej większej prędkości główna robota spada na jednostkę spalinową i cudów już nie ma.
Średnia z całego mojego testu wyniosła około 6,5 l/100 km. Uważam taki wynik za całkowicie akceptowalny. Szczególnie że nie mamy tutaj miejskiego hatchbacka, tylko dużego SUV-a z przestronnym wnętrzem i solidnym wyposażeniem.
Wygodnie, przestronnie i ta kierownica naprawdę mi się podoba
Za kierownicą jest przyjemnie i tutaj GAC zasługuje na pochwałę dosłownie oraz w przenośni, bo sama kierownica jest jednym z elementów, które najbardziej zapadły mi w pamięć. Świetnie wygląda, dobrze leży w dłoniach i nie sprawia wrażenia elementu zaprojektowanego przez kogoś, kto ostatni raz prowadził samochód piętnaście lat temu. Niby detal, ale to właśnie kierownicy dotykamy przez praktycznie cały czas jazdy, więc wolę dobrze wykonaną kierownicę niż trzy dodatkowe animacje powitalne na centralnym ekranie.
Fotele są wygodne, a wersja Luxury daje elektryczną regulację, wentylację, panoramę, kamerę 360 stopni, adaptacyjny tempomat i sporą część wyposażenia, za które w wielu europejskich samochodach nadal trzeba dopłacać. Do tego przestrzeń w drugim rzędzie robi dobre wrażenie, więc jako rodzinny samochód GAC EMKOO ma sporo sensu.
Bagażnik również należy do większych. Producent podaje 638 litrów i maksymalnie 1586 litrów po złożeniu kanapy, więc pod względem możliwości transportowych nie ma tutaj specjalnych powodów do narzekania. To auto, którym bez problemu można pojechać z rodziną na urlop, zapakować duże zakupy albo przewieźć rzeczy, których zwykle nie spodziewamy się zmieścić w zwykłym hatchbacku.
Komfort zawieszenia również pasuje do charakteru samochodu. Nie jest przesadnie twardo, GAC nie udaje Porsche Macana i bardzo dobrze, bo nikt tego od niego nie oczekuje. To po prostu wygodny SUV nastawiony na normalne przemieszczanie się.
A potem zaczyna pachnieć… chińskim autem
Pierwszy zgrzyt pojawił się we wnętrzu. Tapicerka z ekologicznej skóry na papierze brzmi bardzo dobrze, szczególnie kiedy producent opowiada o wysokim standardzie i nowoczesnych materiałach, ale mnie nie przekonała. W dotyku nie sprawiała wrażenia szczególnie szlachetnej i zdecydowanie nie pomyliłbym jej z dobrą naturalną skórą.
Do tego pojawił się ten charakterystyczny zapach, który zdarzał mi się już w kilku nowych samochodach z Chin. Trudno go dobrze opisać, ale jest trochę chemiczny, trochę plastikowy i po prostu od razu kojarzy mi się z nowym chińskim autem. Przy Jaecoo 5 narzekałem na podobny zapach ekoskóry i najwyraźniej nie był to odosobniony przypadek.
Czy dyskwalifikuje samochód? Absolutnie nie. Możliwe też, że po kilku miesiącach całkowicie zniknie. Ale podczas pierwszych dni użytkowania jest wyczuwalny i jeśli ktoś jest wrażliwy na takie rzeczy, może go irytować. Szczególnie że GAC EMKOO próbuje sprawiać wrażenie auta stojącego jakościowo coraz bliżej uznanych marek. A skoro tak, to zaczynam oceniać go według podobnych standardów.
Automatyczne światła, które mają własne poglądy
Znacznie bardziej zirytował mnie system automatycznych świateł drogowych. W teorii prosta sprawa: ustawiam Auto, samochód wykrywa inne pojazdy i sam przełącza pomiędzy światłami mijania a drogowymi. Rozwiązanie znam od lat i w najlepszych systemach właściwie zapominam, że w ogóle istnieje.
W GAC EMKOO zapomnieć się nie dało. Długie światła potrafiły włączyć się w momentach, w których absolutnie nie powinny, a samochody jadące z naprzeciwka bardzo szybko informowały mnie miganiem, co sądzą o jakości chińskiej automatyki. I trudno było mieć do nich pretensje, bo sam na ich miejscu prawdopodobnie zrobiłbym dokładnie to samo.
Najgorsze jest poczucie bezradności. Mam automatyczny system właśnie po to, żeby samochód wykonywał tę czynność poprawnie. Jeżeli muszę przełączyć wszystko w tryb ręczny, żeby nie oślepiać ludzi, to technologia nie ułatwia mi życia. Robi dokładnie odwrotnie.
Po Mercedesie E 220 d z fenomenalnymi światłami DIGITAL LIGHT kontrast jest oczywiście brutalny, ale nawet odkładając klasę premium na bok, dzisiaj naprawdę nie powinno być problemem stworzenie automatycznych świateł, które wiedzą, że samochód jadący z naprzeciwka nie chce dostać reflektorem prosto w siatkówkę.
Telefon: działa, nie działa, działa, nie działa
Multimedia również wystawiły moją cierpliwość na próbę. Sam interfejs nie jest tragiczny, ale współpraca z telefonem potrafiła przypominać relację dwojga ludzi, którzy bardzo chcieliby być razem, tylko co drugi dzień przestają ze sobą rozmawiać. Raz wszystko łączyło się poprawnie. Następnego dnia nie. Później znowu działało, później samochód przestawał widzieć telefon, więc trzeba było usuwać sparowane urządzenie, ponownie dodawać samochód i zaczynać zabawę od początku.
To brzmi jak drobiazg, ale właśnie takie drobiazgi najlepiej pokazują różnicę pomiędzy samochodem dobrym przez piętnaście minut jazdy próbnej a dobrym na co dzień. Smartfon podłączam właściwie za każdym razem, gdy wsiadam do auta. Chcę Spotify, mapę, połączenia i swoje aplikacje. Nie mam ochoty kilka razy w tygodniu prowadzić terapii małżeńskiej pomiędzy telefonem a samochodem. Technologia ma znikać w tle. Jeśli działa, nie myślę o niej. Jeżeli regularnie muszę ją naprawiać, zaczynam jej nienawidzić.
Audio? Lepiej posłuchać ciszy
Zestaw audio również mnie rozczarował. Nie oczekuję od każdego rodzinnego SUV-a systemu Burmester czy Bowers & Wilkins, ale chciałbym przynajmniej mieć ochotę słuchać muzyki. W GAC EMKOO granie było tak przeciętne, że po pewnym czasie częściej jeździłem bez muzyki.
Brakowało mi przede wszystkim jakości i głębi. Wszystko grało, oczywiście, tylko niewiele z tego wynikało. Po dobrych systemach w Volvo, Mercedesach czy nawet wielu znacznie tańszych samochodach trudno mi uznać takie audio za coś więcej niż urządzenie służące do odtwarzania komunikatów z nawigacji.
Wiem, jestem tutaj trochę skrzywiony, bo na dźwięk zwracam większą uwagę niż przeciętny użytkownik. Ktoś słuchający głównie radia informacyjnego może nawet nie zauważyć problemu. Ja zauważyłem i niestety dość szybko straciłem ochotę na korzystanie z niego.
Wycieraczki skrzypią, asystent widzi niewidzialne linie
I tutaj dochodzimy do momentu, w którym zaczyna się efekt kumulacji. Same skrzypiące wycieraczki? Drobiazg. W serwisie można zmienić pióra i po sprawie. Tylko czemu już są zepsute w tak świeżym aucie? Asystent pasa ruchu, który od czasu do czasu błędnie uzna, że najechałem na linię? Też przeżyję. Telefon, który czasem nie połączy się za pierwszym razem? Zdarza się nawet uznanym producentom. Tylko tutaj wszystko przychodzi razem.
Asystent potrafił regularnie informować mnie, że najeżdżam na linię, mimo że jechałem poprawnie. Światła żyły własnym życiem. Telefon raz był przyjacielem samochodu, a raz kompletnie obcym urządzeniem. Wycieraczki skrzypiały. Audio nie zachęcało do słuchania muzyki. I nagle z samochodu, który pierwszego dnia wydawał mi się naprawdę sympatyczny, zaczyna robić się auto, przy którym kilka razy dziennie mruczysz pod nosem coś niecenzuralnego.
To jest największy problem wielu nowych chińskich samochodów, które ostatnio testuję. Mechanicznie potrafią być już naprawdę dobre. Materiały również często sprawiają wrażenie solidnych. Napędy zaczynają imponować spalaniem i osiągami. Nawet stylistyka przestała wyglądać jak kompilacja pomysłów innych producentów. A potem przychodzi software i drobne niedopracowanie. I zaczyna się festiwal głupot.
Przy 120 km/h robi się głośno, ale EMKOO najbardziej lubi miasto
Na drodze ekspresowej pojawia się jeszcze jedna cecha, która utwierdziła mnie w przekonaniu, że GAC EMKOO najlepiej czuje się w mieście. Przy około 120 km/h robi się wyraźnie głośniej. Słychać opływające powietrze, pojawia się więcej szumu z okolic kół i znika część tego przyjemnego poczucia komfortu, które mamy przy niższych prędkościach.
Nie nazwałbym tego katastrofą. Nadal da się normalnie zrobić dłuższą trasę, rozmawiać i nie wysiadać po trzech godzinach z bólem głowy. Po prostu widać, gdzie podczas projektowania znajdowały się priorytety.
Podobnie jest ze spalaniem. W mieście pięć litrów, chwilami mniej niż cztery. Na ekspresówce osiem. Hybryda wyraźnie pokazuje, że najlepiej wykorzystuje swoje możliwości przy niższych prędkościach, podczas częstego zwalniania i odzyskiwania energii.
Jeżeli więc ktoś codziennie pokonuje kilkadziesiąt kilometrów po mieście i drogach podmiejskich, EMKOO zaczyna wyglądać dużo atrakcyjniej niż w przypadku człowieka, który robi 50 tys. kilometrów rocznie autostradami.
124 900 zł. I tutaj pojawia się Geely
Katalogowa cena GAC EMKOO Luxury wynosi 144 900 zł. I za tyle miałbym z tym samochodem bardzo duży problem. Na szczęście trwa wyprzedaż rocznika 2026 i oficjalna cena promocyjna spadła do 124 900 zł. Co więcej, w ofertach dealerskich pojawiają się już samochody jeszcze tańsze, więc przy realnym zainteresowaniu zdecydowanie negocjowałbym.
Przy 124 900 zł sytuacja robi się ciekawsza. Dostajemy 232 KM, pełną hybrydę, duży samochód, panoramę, elektryczne i wentylowane fotele, kamery 360 stopni i bardzo niskie spalanie w mieście. Na papierze naprawdę trudno narzekać.
Tylko że obok stoi Geely Starray EM-i. I tutaj zaczynam mieć problem, bo wersję Pro można obecnie znaleźć w promocji za 119 900 zł. Jest większa, ma 262 KM, jest plug-inem z baterią 18,4 kWh i oferuje do 83 km zasięgu elektrycznego. Co ważniejsze, jeździłem tym autem i nadal uważam je za najlepszy, a może dokładniej: najmniej irytujący chiński samochód, jaki do tej pory testowałem.
Starray EM-i też nie jest perfekcyjny. Ma swoje chińskie dziwactwa, wielki ekran, systemy bezpieczeństwa i oczywiście 1.5 pod maską, którego w GAC-u tak bardzo cieszyłem się nie widzieć. Tyle że jako całość Geely wydaje mi się znacznie bardziej dopracowane. Prowadzi się świetnie, ma mocne europejskie inspiracje, dobre materiały i mniej momentów, podczas których zastanawiam się, czy ktoś testował oprogramowanie przed wysłaniem samochodu do klienta. A kosztuje podobnie, a chwilami nawet mniej.
Czy 2.0 wystarczy, żeby wybrać GAC EMKOO?
Przyznam, że bardzo chciałbym odpowiedzieć „tak”, bo podoba mi się kierunek obrany przez GAC. Pełna hybryda bez kabla, dwulitrowa benzyna i 232 KM tworzą napęd, który znacznie bardziej odpowiada mi niż kolejna konstrukcja 1.5 próbująca obsłużyć wszystko od miejskiego crossovera po siedmioosobowego SUV-a.
W mieście EMKOO naprawdę potrafi błyszczeć. Jest wygodne, bardzo oszczędne, przestronne i sprawnie reaguje na gaz. Jeśli oceniłbym samochód wyłącznie przez pryzmat układu napędowego oraz pierwszych kilkudziesięciu kilometrów, recenzja byłaby zdecydowanie bardziej entuzjastyczna.
Problem w tym, że samochodu nie kupujemy na pierwsze kilkadziesiąt kilometrów. Kupujemy go na lata. I właśnie wtedy telefon, który co kilka dni trzeba parować ponownie, światła oślepiające innych kierowców, nadgorliwy asystent pasa, skrzypiące wycieraczki czy przeciętne audio stają się ważniejsze niż kolejny punkt w tabeli wyposażenia. Wolę samochód mający dwie funkcje mniej, ale takie, które za każdym razem działają prawidłowo.
GAC EMKOO jest dobrym przykładem, jak szybko Chińczycy się uczą
Nie chcę jednak, żeby ten test zabrzmiał jak całkowite skreślenie GAC-a. Wręcz przeciwnie. Ten samochód pokazuje ogromny postęp chińskiej motoryzacji. Jeszcze kilka lat temu dyskusja wyglądała zupełnie inaczej. Zastanawialiśmy się nad jakością wykonania, bezpieczeństwem, prowadzeniem czy trwałością najprostszych elementów. Dzisiaj siedzę w GAC EMKOO i narzekam głównie na software, automatyczne światła i audio. To jest postęp.
Samochód dobrze jeździ. Hybryda potrafi być fenomenalnie oszczędna. Mamy dwulitrowy silnik, dużo miejsca, niezły komfort i bardzo bogate wyposażenie. Fundamenty są więc całkiem solidne. Gdyby GAC poprawił kalibrację asystentów, ogarnął multimedia, dopracował automatyczne światła i wrzucił do wnętrza lepsze materiały w kilku miejscach, moja ocena mogłaby wyglądać zupełnie inaczej. Tym bardziej że cena promocyjna zaczyna być interesująca.
Czy kupiłbym GAC EMKOO?
Na dziś raczej nie. I nie dlatego, że uważam go za zły samochód. Mechanicznie jest wręcz jednym z ciekawszych chińskich SUV-ów, jakimi ostatnio jeździłem. Bardzo podoba mi się zastosowanie dwulitrowego silnika, podoba mi się działanie hybrydy i uwielbiam fakt, że duży SUV może pokazać niecałe cztery litry na sto kilometrów bez podłączania czegokolwiek do gniazdka. Tylko przy zakupie za własne pieniądze nie patrzę wyłącznie na spalanie.
Codziennie będę używał telefonu. Codziennie będę korzystał z systemów bezpieczeństwa. Zimą i jesienią często będę używał wycieraczek. W nocy chciałbym móc zaufać automatycznym światłom. Podczas dalszej podróży chciałbym również posłuchać muzyki bez zastanawiania się, dlaczego system audio brzmi tak przeciętnie.
To właśnie te rzeczy sprawiają, że w podobnych pieniądzach nadal poszedłbym w kierunku Geely Starray EM-i. Nie dlatego, że Geely jest idealne. Nie jest. Po prostu podczas mojego testu irytowało mnie zdecydowanie mniej. W świecie chińskich samochodów to zaczyna być bardzo poważny komplement.
Napęd jest świetny ale reszta wymaga jeszcze kilku aktualizacji
GAC EMKOO jest jednym z tych samochodów, które chciałbym polubić bardziej, niż faktycznie polubiłem. Ładnie wygląda, oferuje mnóstwo przestrzeni, jest wygodne i dobrze wyposażone. Do tego wreszcie mamy chińskiego SUV-a z dwulitrową benzyną, a pełna hybryda pokazuje, że większy silnik wcale nie musi oznaczać wielkiego spalania.
Pięć litrów w mieście jest wynikiem bardzo dobrym. Poniżej czterech litrów, które udało mi się zobaczyć podczas spokojnej jazdy, wręcz świetnym. Średnie w okolicach 6,5 l/100 km z całego testu również spokojnie akceptuję w aucie tych rozmiarów. Gdyby na tym kończył się test, GAC dostałby ode mnie naprawdę mocną rekomendację. Tylko samochód składa się z czegoś więcej niż silnika i spalania.
Światła nie powinny oślepiać innych kierowców. Telefon powinien łączyć się za każdym razem. Asystent pasa nie powinien wymyślać linii, na które rzekomo najechałem. Wycieraczki w nowym aucie nie powinny skrzypieć, a system audio powinien zachęcać do słuchania muzyki, a nie do jej wyłączania. Każdy z tych problemów osobno wybaczyłbym bez większego marudzenia. Wszystkie razem zaczynają jednak budować poczucie, że GAC EMKOO potrzebuje jeszcze jednej rundy dopracowania.
Szczególnie że za podobne pieniądze mogę dziś kupić inne auto z Chin, które nadal pozostaje moim prywatnym punktem odniesienia dla chińskich SUV-ów. Nie dlatego, że jest najbardziej efektowne albo najbardziej technologiczne. Po prostu najmniej mnie wkurza. A po tylu chińskich autach, którymi ostatnio jeździłem, zaczynam uważać, że to jedna z najważniejszych cech wyposażenia, jakiej nie znajdziecie w żadnym cenniku.
